OVER SPECIALE OUDERS.
Dit dorp begon niet met een bouwplan. Het begon met ons gezin.
Ik ben Tamara. Moeder van drie kinderen. En één van die kinderen zorgde ervoor dat ons leven een totaal andere richting op ging dan we ooit hadden kunnen bedenken.
Onze oudste zoon is slechtziend. Hij heeft een ontwikkelingsachterstand en diagnoses autisme en ADHD. Op dit moment zitten we midden in een klinisch-genetisch onderzoek.
Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, zie ik een leven dat langzaam veranderde.
Er kwamen steeds meer afspraken, onderzoeken, therapieën, gesprekken op school, formulieren, telefoontjes en wachtlijsten. Voor bijna alles moesten we op zoek naar de juiste plek. De juiste specialist. De juiste school. De juiste begeleiding.
En iedere keuze voelde belangrijk.
Waar wordt ons kind echt gezien?
Waar voelen wij ons welkom?
Aan welke mensen durven we ons kind toe te vertrouwen?
Het vinden van die plekken bleek een zoektocht op zich.
Ondertussen ging het gewone leven gewoon door. Er werden boterhammen gesmeerd, verjaardagen gevierd en er kwamen nog twee prachtige dochters bij.
Ik voel me regelmatig de manager van een leven dat ik nooit had kunnen bedenken. Een agenda die voor een groot deel wordt bepaald door alles wat er rondom ons gezin georganiseerd moet worden.
Soms voelt dat zwaar. Soms voelt het heel gewoon.
Meestal is het allebei tegelijk.
Sommige dingen hoef je niet uit te leggen.
Wat me onderweg misschien wel het meest heeft geraakt, is hoe moeilijk deze wereld soms uit te leggen is aan mensen die er niet middenin staan.
Hoe leg je uit dat een vakantie soms meer energie kost dan hij oplevert?
Dat een kinderfeestje dagen voorbereiding vraagt?
Dat je voortdurend afwegingen maakt die andere gezinnen nooit hoeven te maken?
Dat vrijwel iedere beslissing wordt beïnvloed door de extra behoeften van je kind?
Natuurlijk zijn er mensen die hun best doen om het te begrijpen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
En toch merkte ik hoeveel rust het gaf wanneer ik iemand ontmoette die het niet hoefde te begrijpen, omdat diegene het zelf leefde.
Andere kinderen. Andere verhalen. Dezelfde onderstroom.
In de loop der jaren ontmoetten we ontzettend veel verschillende speciale ouders.
Ouders van kinderen met autisme, ADHD, syndromen, lichamelijke beperkingen, ontwikkelingsachterstanden, meervoudige beperkingen en nog zoveel meer.
Hun kinderen waren anders.
Hun verhalen waren anders.
Hun uitdagingen waren anders.
En toch hoorde ik steeds dezelfde onderstroom.
Een leven dat voor een groot deel is ingericht rondom de extra behoeften van je kind.
De voortdurende zoektocht naar passende zorg.
De vermoeidheid van alles steeds opnieuw moeten uitleggen.
Het verlangen om af en toe gewoon even gezien te worden, zonder jezelf of je kind te hoeven verdedigen.
Die ontmoetingen hebben mij veranderd.
Ons leven werd er niet ineens eenvoudiger van. De afspraken bleven. De zorgen bleven. De zoektocht bleef.
Maar ik ontdekte hoeveel ruimte erkenning kan geven. Hoe fijn het is als je een zin kunt afmaken en de ander hem eigenlijk al begrijpt.
En toen dacht ik:
"Wat als we elkaar veel makkelijker zouden kunnen vinden?"
Wat als je niet voor iedere vraag opnieuw het hele internet hoeft af te struinen?
Wat als ervaringen en kennis van andere ouders niet verdwijnen in losse gesprekken en Facebookgroepen, maar worden doorgegeven?
Wat als je makkelijker ouders bij jou in de buurt kunt vinden?
Wat als er één plek is waar je ervaringen kunt delen, inspiratie kunt opdoen, vragen kunt stellen en soms gewoon even kunt landen tussen mensen die begrijpen hoe jouw leven eruitziet?
Zo is SPECIALE OUDERS. ontstaan.
Niet als plek met alle antwoorden.
Wel als een dorp waarin we niet allemaal afzonderlijk hetzelfde wiel hoeven uit te vinden.
En mijn droom is groter dan het dorp
Ik wil dat speciale ouders elkaar makkelijker weten te vinden. Dat ervaringen vrij worden gedeeld. Dat kennis wordt doorgegeven. Dat ouders sneller terechtkomen bij mensen, initiatieven en professionals die bij hun gezin passen.
Maar ik wil ook dat het leven van speciale ouders zichtbaarder wordt.
Dat al die verhalen, groot en klein, stap voor stap bijdragen aan een samenleving waarin speciale ouders zich vaker gezien voelen.
Waar meer begrip is. Meer ruimte. Meer ondersteuning.
En waarin we ons steeds iets minder hoeven uit te leggen.
Ik ben Tamara
Naast moeder ben ik trainer, mediator en procesbegeleider. Ik werk al jaren als verbinder in het sociaal domein in communities, buurten en met groepen en mensen rondom communicatie, verbinding en conflict.
Ik ben gecertificeerd trainer in Geweldloze Communicatie bij CNVC en NOBTRA-geaccrediteerd.
Tot ongeveer twaalf jaar geleden werkte ik als architect, en ontwierp ik woningen, scholen, zorgcomplexen, pleinen en andere plekken waar mensen gebruik van maken.
Die professionele ervaring neem ik mee in hoe ik Speciale Ouders bouw en begeleid. Ik ben er niet om ouders te vertellen hoe het moet, maar om mee te helpen een plek te creëren waar verschillende ervaringen naast elkaar kunnen bestaan en waar we nieuwsgierig naar elkaar kunnen blijven.
Hier vind je de podcast waarin je me kunt zien en horen, en waar ik meer deel over ons gezin en het dorp: